OYUNCAKÇI (Tekrar)

Bir oyuncakçıyım ben .

Hayatı istediler benden . Parçalar verdim onlara , yerleri belli olmayan , düzensiz , karmakarışık . Tek başına çok az şey ifade eden bu parçalar birleştikçe anlam kazanacaktı . Hayat birleştirdikleri parçalar kadar anlamlı olacaktı .Yap boz oldu istedikleri . Yapbozu tamamlayabilen kaç kişi oldu bilmiyorum ama bildiğim , herkes bileştirebildiği kadarını birleştirdi . Birleştiremedikleri parçaları bir köşeye saklayıverdiler

Dostluk istediler benden . Biraz hoşgörü aldım , biraz fedakarlık., birazda dayanışma . İçine birkaç tanede tahtadan  kazık atıverdim . Birleştirdim hepsini Edi ile Büdü çıktı ortaya . Yapımı en zor oyuncak oldu çünkü yapması çok uzun zaman alıyordu.

Umudu istediler benden . Hayallerine , umutlarına ulaşabilmek için emek harcanması gerektiğinden , boyalı kartonlar  , tahtadan bloklar verdim onlara . Hayal güçlerini kullanıp kendilerine maketler , modeller yapabilsinler umutlarının nasıl gerçekleşeceğini anlayabilsinler diye .

Mutluluk istediler  benden . Süslü püslü , karmaşık veya mekanik bir oyuncak vermek istemedim . Mutluluğu ne ederde , ne görünüşte aramasınlar  diye bende topaç yaptım onlara . Büyük , pahalı oyuncaklar yerine bu küçücük  , ucuz , tahtadan şey başlarını döndürsün istedim .

Aşk istediler  benden . Hayatı aldım , dostluğu , umudu , mutluluğu aldım , elimde ne kadar yalan varsa içine kattım . Sonra hepsini birleştirdiğimde bir kukla ortaya çıktı .Kuklasına en iyi hakim olanlar sevecekti bu oyuncağı  . Kimi kuklasını iyi oynattı , kimi bir süs eşyası olarak kullandı , kimi kukla hiç yalan söylemedi güzel kaldı , kimide yalan söyledikçe burnu uzayıp çirkinleşti . Çirkinleşenlerde çöpe atıldı .

Bir oyuncakçıyım ben . Oyuncak olmamak için oyuncak yapan

2010

ÇOCUK OLMAK NE GÜZEL :)

YEMENE GİDEN İYİKİ DÖNMEDİ

1.Dünya savaşıydı , 8 cepheden sarılmıştı Osmanlı. Doğuda , batıda, kuzeyde , güneyde her yerde savaşıyordu . Planını yapmıştı  Avrupa , Türkleri silecekti haritadan. İşte o cephelerden biridir Yemen . Osmanlı o kadar kötü durumdadır ki artık savaşa sürecek asker bulamaz . Sonra bir karar çıkar , askerliğini yapmış olanlarda tekrar askerliğe alınacaktır. Redif denir bu son askerlere . O dönemde her zamanki gibi analar babalar gençleri davulla , zurnayla askere uğurlarken redifleri gözyaşlarıyla, feryat figanla , ağıtlarla uğurluyordu . Çünkü redifleri anaları babalarıyla beraber , eşleri ve çocukları da uğurluyordu .

Gitti redifler , geride karılarını bıraktılar  , oğullarını,  kızlarını bıraktılar gittiler. Gemilerle balık istifi gibi perişan halde cepheye gittiler. Gemiler o kadar kalabalıktı ki , iki büklüm bir halde gittiler . Yere oturup bacaklarını karınlarına çekerek , sırtını başka bir askere dayayarak gittiler . Komutanları iki saatte bir ayağa kaldırıyorlardı onları , kan dolaşımları düzelsin diye .  Aç , susuz gittiler , susuzluktan ölenler bile oldu . Bu bir ay süren yolculuğa nasıl dayansın insan . Gittiler , aynı eziyetleri Yemen’de de çektiler .

Gitti redifler . Dönemediler geriye hiçbir zaman . Ya Yemen’den Sarıkamış’a gittiler yada orada kaldılar . Ölenler kurtuldu ama   hayatta olup Yemen’de kalanlar dönemedi geriye . Devlet sahip çıkamadı onlara , Anadolu yok oluşun eşiğindeydi çünkü , nasıl sahip çıksın. Yemene gidenin karısı . çoluğu çocuğu ortada kaldı . Zordu bu topraklarda dul kalmak . Zordu o zamanlar bir kadına ersiz , kocasız kalmak . İşte o zaman başladı , ölen kocanın karısının kardeşle evlendirilmesi. Demeyin bu nasıl bir ahlaksızlıktır diye . Siz yaşamadınız o koşulları , ben bilemem , siz bilemezsiniz .Kolay mıydı o anaya , kolay mıydı o kardeşe bunları yaşamak . Koskoca bir imparatorluk yıkılmış , bu yokluğu , perişanlığı yaşamak kolay mıydı . Bugün bile kolay değilken  , o zamanlar kolay mıydı bir kadının ortada kalması. Kolay mıydı bağrına taş basan Anadolu kadını olmak .

Gitti redifler . İyikide dönemediler geriye . Uğrunda savaştıkları , acılar çektikleri bu devletin yıkılışına dönmediler İyikide . Dönüp te karılarını kardeşleriyle görmediler iyiki de .

AH O ESKÌ GÜNLER :)

MAVİ KELEBEKLER

Kelebekler hepimiz için yeniden doğuşu temsil eder değil mi ? Çirkin tırtıl kozasında dünyanın en güzel canlılarından birine dönüşür ve doğaya uçar gider . Ama bir ulus var ki , onlar için kelebeklerin bambaşka bir anlamı vardır.

Doksanlı yıllarda Bosna ve Kosova’da yapılan katliamlara ait mezarların bulunamaması için Sırplar , bu mezarları çok iyi saklamışlardı .  Mezarları kazabilecekleri kadar derin kazmışlar ve üstünü de  çevreye uygun olarak düzenlemişlerdi . Bu sebeple soykırım iddialarında bulunan Boşnaklara cevaben Birleşmiş Milletler , soykırım yapıldığına dair yeterli delil olmadığını söylemiş ve bu iddiaları kabul etmemiştir . Bunun üzerine Bosna Devleti bu mezarların yerini kendisi araştırmaya başlar . Bir süre sonra bazı bölgelerin bitki yapısının zenginleştiği ve bu bölgelerde mavi kelebeklerin çoğaldığı gözlemlenir .  Bu bölgelerde yapılan araştırmalar sonucundaysa  yüzlerce toplu mezar ortaya çıkarılır ve bu mavi kelebekler Srebrenica Katliamı’yla özdeşleşir.

Hayat ne kadarda adaletsiz değil mi ? Bizim için kelebekler güzel şeyleri simgelerken bazıları için ölüm anlamına geliyor