SENİ SEVİYORUM - 2

Ağır ağır bavulunu toplamaya başladı .İstanbul ‘ dan ayrılmak istemiyordu ama onun için her şeye değerdi .”Acaba beni görünce ne yapacak ? “ diye düşündü . Şaşıracağı kesindi de sevinir miydi veya boynuna atlayıp sarılır mıydı ? “Amma da abarttım “ dedi kendi kendine . “ Birde seni seviyorum diye bağırsaydı bari .“ En son iki sene önce görmüştü onu .Bir iş dolayısıyla Ankara ‘ ya düşmüştü yolu . O gün geldi aklına .Tıpkı eskiden olduğu gibi Yeliz ‘ i alıp bir kafeye götürmüştü . Eskisi gibi kalbi heyecanla dolmuştu . İçinden eskisi gibi elinden tutmak gelmişti ama yapamazdı . Elini ilk tuttuğu zamanı hatırladı . Ona ilk gül aldığı zamandı galiba .Yurdun önünde ona aldığı gülü verip biraz konuşmuştu Yeliz ‘ le . Sonra Yeliz yurda geri dönerken tokalaştıklarında elini bırakmamak için bir şeyler söyleyip lafı uzatmıştı . Bir iki dakika boyunca onun elini tutmak yeniden doğmak gibi bir şeydi sanki . Elindeki katlamaya çalıştığı pantolona bakıp güldü . “ Acaba anlamış mıydı ? “ diye düşündü . Ya ilk elini tutmak istediğini söylediği zaman . Sinemaya gideceklerdi o gün . Yol boyunca onun elini tutmak istediğini nasıl söyleyeceğini düşünmüştü . En sonunda da “ Senden bir şey isteyeceğim , istersen izin vermeyebilirsin , istersen kızabilir hatta dövebilirsinde ama elini tutmak istiyorum “ demişti . Yeliz ‘ de izin vermişti . O gün sırf Yeliz ‘ in elini daha fazla tutabilmek için onu uzaktaki bir sinemaya kadar yürütmüştü . Sonrada Yeliz hasta olmuştu . Ne kadar kızmıştı o zaman kendine . “Aptal aşık “dedi kendi kendine .Hele Yeliz ‘ in gözlerinin içine baktığı o zamanlar ne kadarda güzeldi . Sanki o anlarda başka bir dünyaya gidiyordu . Ama bazen önemsenmediğini , onun için sıradan bir insandan farkı olmadığını bazen de onu rahatsız ettiğini düşünüyordu .Yinede içindeki sevgi kendisini Yeliz ‘ den uzaklaştıramıyordu . Onun kalbini kazanmak için hem kendine karşı hem de Yeliz ‘ e karşı bir savaşa girişmişti . Ne ondan önce nede ondan sonra kimse için bu kadar çabalamamıştı ama sonunda kaybetti bu savaşı .

Bavulunu kapatıp saatine baktı . Uçağının kalkmasına daha vakit vardı . Mutfağa gidip kendine bir bardak çay aldı . Tekrar odasına geçip masanın üzerindeki sigara paketinden bir dal sigara çekti .Bir zamanlar bırakmıştı bu zehir fabrikasını ama Yeliz ‘den ayrıldığı yaz tekrar başlamıştı . Hayatının en kötü günlerini geçirmişti o yaz . Derdini açık açık anlatabileceği bir tek Kerem vardı İstanbul ‘ da . Birde Sinan vardı ama oda askereydi o günlerde . Az ağlamamıştı Kerem ‘ in karşısında . İşte ilk o yaz Metin ‘ i ağlarken görmüştü Kerem .Her zaman gülerken gördüğü arkadaşını ağlarken görmek Kerem ‘ ide çok yaralamıştı . O yazı Kerem ‘de hiçbir zaman unutmadı . Metin o yazı acılarla geçirmişti ama en zoru tekrar üniversiteye döndüğü zaman olmuştu . İçinde yanardağlar fokurdarken hep gülmeye çalışmış , kendi mutsuzluğuyla başkalarını da mutsuz etmemeye çalışmıştı . Ama o geceleri yastığa başını koyduğu zamanlar yok muydu . kendisiyle baş başa kaldığı o karanlık zamanlar . Yorganı başına çekip “Bu da geçecek “ diye ağladığı , kimi zaman dua ettiği , kimi zaman sabahlara kadar gözüne uyku girmediği o ızdırap dolu geceler . Ve her sabah insanların karşısına gülen bir yüzle çıkma çabası . Derin bir of çekti . Bir zamanlar her buluştuklarında “Seni seviyorum “ derdi defalarca . Yeliz ‘ de gülerek “ Biliyorum . “ diye karşılık verirdi . Ama Yeliz ‘ den ayrıldıktan sonra bir daha Yeliz ‘ e söyleyemedi o iki sözü . Yeliz ‘ i daha sonra her gördüğünde veya her telefonla arayışında söylemek istemişti . Ama korkmuştu . Şimdi tekrar ona gidiyordu . Onun vereceği tepkiyi düşünmeden “ Seni seviyorum “ demeye gidiyordu . Yılların özlemi gizliydi o iki kelimede , aşkının masumiyeti , gecelerinin ızdırabı gizliydi . Yeliz ‘ den sonrada hayatına başka kızlar girmişti ama hiç birine söylememişti . Hatta evlendiği kadına bile . Zaten Kerem ‘ le Sinan ‘ın dolduruşuna gelip evlenmişti .Nikahta keramet var deyip kandırmışlardı onu . O da hadi hayırlısı deyip atmıştı imzayı . Yeliz ‘e telefonda evleneceğini söylediği zamanı düşündü . Demeyeceğini biliyordu ama yinede evlenme demesini beklemişti .İmzayı atacağı ana kadar beklemişti . Ama nikaha bile gelmemişti . Sonrasıysa malum . Altı ay geçmeden kendini boşanma davası için mahkemede bulmuştu .

Zilin çalmasıyla beraber anılardan sıyrılıp tekrar yaşadığı ana geri döndü . Ağır ağır yürüyüp kapıyı açtı . Sinan , Kerem ve kızkardeşi gelmişlerdi . “ Hadi çabuk ol “ dedi Kerem . “Birazda havaalanında otururuz “ . Bavulunu içerden alıp Sinan ‘ a verdikten sonra yıllardır ona arkadaşlık eden kedisini kucağına aldı . Kedileri çok severdi Yeliz . Belki de kedilerle Yeliz ‘i özdeşleştirdiği için bir kediye sahip olma ihtiyacı duymuştu . Kediyi kutusuna koyup kız kardeşine verdi . “ Ona iyi bak “ dedi gülerek . “ Şüphen mi var ? “ diye karşılık verdi kardeşi . “Sana söylemedim ki , kediye söyledim ben “ dedi Metin . Kısa bir an hep beraber gülüştüler . Sonrada beraberce dışarı çıktılar . Sinan ‘ ın arabasının bagajına bavulunu yerleştirip tam arabaya biniyordu ki “ Bir dakika bekleyin “ deyip koşarak oturduğu apartmana girdi . Beş dakika sonraysa elinde bir poşetle geri döndü . “O poşette ne var “ diye sordu Sinan .” Hediye “ dedi Metin . Bunun üzerine “Sonunda şu esrarengiz hediyeyi görebileceğiz herhalde “ dedi Kerem . Metin ‘ se umut dolu bir gülümseyişle karşılık verdi Kerem ‘ e . Yıllar önce Yeliz ‘ e vermek istemişti bu hediyeyi ama Yeliz kabul etmemişti . Hediyenin ne olduğunu sorduğunda ise Metin söylememişti . Üzülmüştü Metin . “Yine aynı şeyler oluyor “ diye düşünmüştü . Yine bir insan sebep göstermeden üzmeyi başarmıştı kendisini . Ona daha sonra başka hediyeler vermişti ama verdiklerinin arasında o hediye yoktu . Kardeşiyle vedalaşıp arabanın ön koltuğuna geçti . Sinan önce emniyet kemerini taktı . Ardından radyoyu açıp arabayı sürmeye başladı .” Kemerini taksana “dedi Metin ‘ e . “ Kısacık bir yol içinde kemer mi takılır ? “ dedi Metin . “ Acaba kaç kişi arabanın camdan fırlamadan önce bu sözleri söylemiştir “ dedi Sinan . Ve yine hep beraber gülüştüler .

Yol boyunca aralarında tatlı bir muhabbet başladı . “ Ne güzel “ diye düşündü Sinan . Metin ‘ in gözlerindeki o eski ışıltı geri dönüştü sanki . Sohbetleri devam ederken birden “Kedi “ diye bağırdı Metin . Sinan o anda önlerine çıkan kediye çarpmamak için frene basıp direksiyonu kırdı . Kimse ne olduğunu anlayamadan araba takla atmaya başladı . Durduklarında “Kemer “ dedi Sinan . “ Kemeri niye takmadın Metin “ . Kerem ‘ le beraber hurda olmuş arabadan hızla inip camdan fırlayan Metin ‘ in yanına koştular . Metin kanlar içinde yerde yatıyordu . Her zaman yaptığı gibi her şeye rağmen yinede gülümsemeye çalışıyordu . “ Hayat yine benimle dalga geçiyor “ dedi zorlukla . “ Dayan “ dedi Kerem .” Ona seni seviyorum demeden bırakma bizi “. Metin zorlukla nefes almasına rağmen yinede konuşmaya çalıştı . “ Eğer ben söyleyemezsem siz söyleyeceksiniz tamamı ?“dedi. . Kerem “ Sen söyleyeceksin ona , çıkacaksın karşısına , seni seviyorum diye bağıracaksın . Yine güldü Metin . “ Seni seviyorum Yeliz “ dedi . “ Biliyorsun değilmi? “. Bunlar Metin ‘in son sözleri olmuştu . Gökyüzünü saran bulutlar ilk damlalarını yeryüzüne bırakmaya başladılar . Sinan ‘sa Metin ‘in üzerine kapanıp “ Ne olur ölme “ diye ağlamaya başladı .Bu arada Kerem Metin ‘in cebinden telefonunu alıp Yeliz ‘ i aradı . Telefonda Yeliz ‘ in “ Seni seviyorum “ sesiyle o an dünya başına yıkıldı .Olay boyunca soğukkanlılığını koruyan Kerem ‘ in gözleri doldu . “ Özür dilerim “ dedi ağlamaklı bir ses tonuyla . “ Ben Metin ‘ in arkadaşıyım .Onun son isteği sizi sevdiğini söylemem oldu . Başımız sağolsun Metin ‘ i kaybettik . Ve telefon yere düşüp parçalara ayrıldı . Onlara kaza yaptıran kedi önlerinden geçti hızlıca . “ Kediye çarpmadık Metin “ diye diz çöküp ağlamaya başladı Kerem .Metin ‘in hala sıkı sıkıya elinde tuttuğu poşete baktı gözyaşlarıyla . Sonrada Poşeti alıp içindeki hediyenin ne olduğuna bakmadan cebinden çıkardığı çakmakla poşeti ateşe verdi . Ve “ Seni sevmişti Yeliz “dedi sessizce yağan yağmurla beraber .

MAYIS 2003

SENİ SEVİYORUM - 1

Resim yazısı ekle

Elinde tuttuğu gazetedeki bir makaleyi okurken duyduğu ses onu kendine getirdi . Yirmili yaşlardaki bir genç yanındaki kıza “Seni seviyorum” diyordu , durağın önünden geçerken . Kızda ona “Biliyorum” diye karşılık veriyordu . O anda gözlerindeki ufak bir ışıltı uzaklara doğru , kadının yosun tutmuş , fosilleşmiş anılarına doğru yol almaya başladı . “Seni seviyorum” diye bir fısıltı çıktı ağzından . En son ne zaman duymuştu onun ağzından o iki kelimeyi . Yıllar önceydi , yaklaşık yirmi sene önce , üniversitede okumaya başladığı ilk sene . O zamanlar daha on dokuz yaşında gencecik. Bir kızdı . Ve bir gün hiç beklemediği bir anda karşısına o çocuk çıkmıştı . İlk başta çocuk ona sevgisini belli etmeye çalışmış o ise bu sevgiden kaçarak kendini unutturmayı denemişti . Ama en sonunda çocuk bir gün onu telefonla arayıp “Seni seviyorum Yeliz” deyip telefonu yüzüne kapattığında anlamıştı başaramadığını . İlk o zaman duymuştu o iki kelimeyi Metin ‘ den . Birkaç gün sonrada buluşmaya başlamışlardı . Gülmeye başladı Yeliz . İlk buluşmaları gelmişti aklına . Nerdeyse kahkaha atacaktı . Usulca etrafına baktı . Ammada kalabalıktı durak . Rezil olacaktı nerdeyse .Ama o kadar komikti ki ilk buluşmalarındaki ilk konuşmalar . kendisini kız yurdundan almış ve beraber yürümeye başlamışlardı . Önce bir suskunluk devresinden sonra Metin başlamıştı konuşmaya

“Eeee hayat nasıl gidiyor”

“ İyi , ya seninki”

“İyiii. Derslerin nasıl”

“İdare eder , ya seninki”

“İdare eder . Kızlar nasıl” ve böyle bir süre uzayıp giden bir diyalog . İlk o gün başlamıştı “Seni seviyorum” demeye . Sonra buluşmaları devam etmiş ve her seferinde defalarca “Seni seviyorum” demiş , kendiside “Biliyorum” diye karşılık vermişti . Ama bir süre sonra korkmaya başlamıştı . Metin İstanbul’da kendisiyse Antalya’da oturuyordu . “Ya Metin’ i ölesiye severde ve okul bitip herkes kendi memleketine döndüğünde beni unutursa ve yaralı kalbimle beraber öylece ortada kalırsam” diye kendini zifiri bir karamsarlığa sürüklemeye başlamıştı . Bu yüzden Metin ‘ e karşı kalbini sıkı sıkıya kapattı . Birden Metin’ in yazdığı şiirler geldi aklına sonra ikisinin hayalleri . O , bir gün ünlü bir yazar olabilmeyi , kendiside ikinci bir üniversite daha okuyup bir iş kadını olabilmeyi hayal ediyordu . Metin hayallerine Yeliz ‘ ide ekliyordu ama Yeliz ‘ in hayallerinde Metin ‘ e yer yoktu . Sonuçta her ikiside hayallerini gerçekleştirdi . Yeliz başarılı bir iş kadını olup Ankara ‘ ya yerleşti , Metin ‘ de ünlü bir yazar oldu . Kitapları yok satıyor , ayrıca bir ekonomist olarak makaleleri gazetelerde yayınlanıyor , televizyonlarda yorumculuk yapıyordu . Yine şiirler geldi aklına . Metin ‘ in birde şiir kitabı yayınlanmıştı . Ama başka bir şiir kitabı yayınlanmamıştı . Kendisinden sonra şiir yazmamış mıydı acaba ? Ne kadarda uğraşmıştı Metin , Kalbindeki o kilidi açabilmek için . Ne kadar çabalamış , didinmiş , nasılda çırpınmıştı . Ama kendisi bir türlü buna izin vermemişti . Çünkü gelecekteki mutluluğu için gerekliydi bu ve başarmıştı da . Şimdi özgürdü , iyi bir mevkisi , bol parası ve lüks bir hayatı vardı . O mutlu bir kadındı . “Gerçektende mutlu muyum” diye düşündü . Dudaklarında beliren ufak bir tebessümle beraber “Hayır” dedi kendi kendine . Yıllarca tek başına mücadele etmişti hayatla . Çok zor günler geçirmiş ve hepsinin üstesinden gelmişti . Ama her zaman ona destek olacak birine ihtiyaç duymuştu . Ağladığı zamanlar bir omuz , güldüğünde kendisine karşılık verecek bir yüz , dertlerini , kederlerini , sevincini paylaşacak biri , her zaman yanında olacak bir insanın eksikliğini hissetmişti . Para , mevki , iyi bir hayat veya diğerleri kendisini mutlu etmiyor , sadece egosunu tatmin etmesini sağlıyordu . Çok istediği özgürlüğünün maliyeti yalnızlık olmuştu . Nerede biteceği belli olmayan ve biteceğini de pek sanmadığı o hain yalnızlık . “Kader” diye düşündü . Belki de yıllar önce kendi kaderini kendi yazmıştı . Ve belki Metin ‘ in kaderini yazan kalemi de kendi ellerinde tutmuştu . Şimdi ne yapıyordu acaba ? Arada bir arardı , Çok enderde olsa arardı . Halini hatırını sorar , birazda havadan sudan bahsederlerdi . Metin’ in her telefon edişinde içten içe onun eskisi gibi seni seviyorum demesini beklerdi . Ama ne yazık ki söylememişti . En son Metinden ayrılırken “Seni seviyorum” demişti . Bir ara Metin evlenmiş ama kısa bir süre sonra boşanmıştı . oda bu hayat yolunda yapayalnızdı .

Yeliz bir anda her tarafı inleten bir gök gürültüsüyle kendine geldi . Saatine baktı ve “Neden bu otobüsleri beklediğin zaman gelmezler” diye düşündü . Başını yana çevirdiğinde biraz önceki kızla çocuğun yanında oturduklarını farketti . Çocuk kıza yine “Seni seviyorum” demiş , kızda ona “Biliyorum” diye karşılık vermişti . “ Metin “ dedi kadın bulutlara bakarak ve bulutlarla beraber ağlamaya başladı . O Metine ağlıyordu , bulutlarsa ona . Tekrar elindeki gazeteye baktı . Bir makalenin altındaki ismi tekrarlamaya başladı .”Metin Erdem” O anda çalan telefonu çantasından çıkardı . Metin yazıyordu telefonun ekranında . Hemen telefonu açıp duraktaki insanlara aldırmadan “Seni seviyorum” diye bağırdı kadın . “Özür dilerim” dedi ağlamaklı bir tonla telefondaki ses . “Ben Metin ‘ in arkadaşıyım .Onun son isteği sizi sevdiğini söylemem oldu . Başımız sağolsun Metin ‘ i kaybettik . Kadın Metin ‘ e ağlıyordu , bulutlar kadına , Metinse kaderine ağlıyordu .

NİSAN 2003

İŞTE GİTTİN

İşte gittin .

Yastayım bugün , yarın , ondan sonraki gün ve ta ki sen gelene kadar . Sen buradan gittiğinde beni de iki parçaya ayırıp birini beraberinde götürdün . Ve beraberinde götürdüğün parçamsa senin mutluluğunu düşünen yanımdı .Burada bıraktığın bencil olan yanım . Beni kendi mutluluğunu , kendi isteklerini kendi benliğini düşünene yanımla başbaşa bıraktın . Şimdi o yarımın kaprislerini , ağlanmalarını , ukalalıklarını çekmek , onun sorunlarıyla uğraşmak zorundayım . Bir zamanlar bir şey işitmiştim televizyonda . “Hani bir solucanı parçalara ayırdığında bütün parçalar canlı kalır ya , acaba en çok acı çeken parça hangisidir ?” diyordu televizyondaki karakter . Bende şu an o parçalara ayrılmış solucan gibiyim . Ve en çok acı çeken , hatta tüm acılarımın toplandığı parçam senden uzakta , burada kalan parçam .

İşte gittin .

Sen yoksun nbir süreliğine , o yüzden bende yokum . Ne yapacağını bilmeyen , ortalıkta aptal aptal dolaşan bir gölge var sadece . Sen yoksun bir süreliğine . Bir şarkılar var seni anlatan , birde şiirler ne anlattığını bilmeyen yada bildiğini anlatamayan . Gittin , gittin ve beni şiirlerimle , senin fotoğraflarınla ve içimdeki bu büyük aşkla başbaşa bıraktın . Bense bu ufacık caddede seni arayamadım , her zamanki gibi seni görebilme ihtimaliyle bakamadım etrafıma . Sadece , belki kalbimi avutur diye seninle tesadüfen karşılaştığımız zamanları hayal ettim . Biliyor musun ? Hayalin bile çok güzeldi .

İşte gittin .

Seni çok özledim . Kendini bu şehirdeyken de özlettiriyordun ama bu çok farklı . Senin bu şehirde olduğunu bilmem bile yetiyordu bazen . Seni kampüste görmek yada yolda görebilme ihtimaliyle etrafı kolaçan ederek yürümek , senin , bu gözlerim kadar küçük olan bu şehrin herhangi bir yerinde olduğunu bilmek , sana her akşam şiirler göndermek yada telefonda sesini duyabilmek yetiyordu bazen . Şimdi bunların hiçbirini yapamıyorum . Senin sesini telefonda bile duyamıyorum . Bunu yapmak elimde olduğu halde yapamıyorum .Ve işte böylece beni çaresizliğimlede başbaşa bırakmış oluyorsun .

İşte gittin .

Çabuk gel ne olur . Gelipte beni başbaşa bıraktığın bu şeylerin arasından çekip kurtar . Beni tekrar gözlerine mahkum et , ellerinle ısıt yüreğimi . Biliyorum gittiğin yerde mutlusun , biliyorum senin mutluluğuna engel olmaya hakkım yok . Ama dedim ya , burada bencil olan yanımı bıraktın . O yanımsa şimdi çok mutsuz . Ne olur çabuk gel .

MAYIS 2003

NE KADAR ÇOK SEVEN VAR SENİ

Bir ben yok seni seven burda . O kadar kalabalığızki bir görsen . Seni özleyen ben , seni arzulayan ben , seni bekleyen ben , seni hayal eden ben , seninle planları olan ben , seni düşünen ben , daha niceleri ve sadece ben burda öylece durmuş ne olcağını merak ediyoruz .

Diğer benler , bazen öyle bir kavgaya tutuşuyorki senin için , en çok hangimiz daha çok seviyor seni diye , ne yapacağımı şaşırıyorum o zamanlar . Hepsi aynı şeyi iddia ediyor , onu en çok ben seviyorum diye . Bu kavgaların birinde dayanamadım artık , susun diye bağırdım , ayrılın birbirinizden . Hepiniz aynı kişiyseniz bu kavga niye . Hepimiz aynı değiliz dedi içlerinden biri , bir başkasıda onu doğruladı bu mümkün değil diye . Sert sert baktım hepsine , hepiniz birbirinizden farklısınız ama hepiniz aynı kişisiniz , hepiniz benim bi parçamsınız ve ben olmadan hiç biriniz olamazsınız . Kimse sesini çıkarmadı , öylece baktılar yüzüme , O anda içlerinden biri dikkatimi çekti . Kavgalara hiç karışmayan , başı önünde ,öylece sessizce bi köşede duran bi tanesi . Sana benziyen bendi o . Gülümsedim , neden hiç konuşmuyorsun dedim . Sesini çıkarmadı . Başını kaldırıp yüzüme bile bakmadı . Sinirlendim , cevap versene diye bağırdım , ona benziyen bensin sen , ondaki bilinmezleri senin sayende çözebilirim , başını kaldırıp yüzüme baktı . Gözlerini görünce içimi bi korku kapladı . Nedenini bilmiyorum ama bu korkuya engel olamıyordum . Kendimdenmi korkuyodum yoksa sendenmi . Bende başımı eğip oturdum .

Ne kadar çok seni seven varmış , ne kadar çok seviyormuşum seni .

ŞEYTANIMSI MELEK

Ne sevmeyi becerebildim nede sevilmeyi

Ne yaşamayı bildim nede ölmeyi

Ne hakettiğimi alabildim , ne de hakkettiğinizi verebildim

Sınırın ortasında kalmış bir ruhum ben

Ne şeytan olabilmiş nede melek

Bir ruhum ben

Ne var olabilmiş nede yok

İnsan olmaya çalışan bi bedenim

Ne hep olmuşum nede hiç